Houvast

Tijdens het sleeën met sledehonden kan het moeilijk zijn om de voorste honden van een bestaand pad te laten afwijken. Ze laten zich niet allemaal makkelijk de diepe sneeuw in sturen, waar ze de houvast van een spoor kwijt zijn.
Ook wij mensen zijn het gewend om houvast te hebben. De mensenmaatschappij is tenslotte opgebouwd uit structuren. Als we opgroeien leren we ons te bewegen binnen de grenzen van al die structuren, ons aan de regels te houden en een bepaalde richting uit te gaan. Eens we volwassen zijn, hebben we min of meer de vrije keuze om te gaan leven en werken binnen de ene of de andere structuur, maar erbuiten een bestaan opbouwen is haast onmogelijk.

Door in zo’n sterk gestructureerde wereld op te groeien, is het niet altijd makkelijk om je eigen weg te vinden. Het wordt in zekere zin zelfs ontmoedigd, of in ieder geval niet aangemoedigd en er wordt ons al helemaal niet geleerd hoe we dat moeten doen.
Want wat betekent het eigenlijk om je eigen weg te gaan? Moet dat dan een weg zijn die nog nooit door iemand anders is bewandeld? Moet het een moeilijk begaanbaar pad zijn, vol met uitdagingen? Een of ander groot avontuur?
Mijn antwoord daarop is: ‘nee’.
Je eigen weg gaan, heeft in feite niets te maken met een weg, of richting in de uiterlijke wereld. Het heeft niets te maken met het opdoen van allerlei extreme ervaringen, al kunnen die wel helpen om je eigen weg te vinden. Want je ‘eigen weg’ heeft alles te maken met een reis naar binnen toe. En hoe meer blokkades je in het leven tegenkomt, hoe meer je wordt geconfronteerd met je innerlijke wereld.